Klasy SSWiN (Grade 1-4) – co oznaczają i kiedy są wymagane

Klasy SSWiN, oznaczane jako Grade 1 do Grade 4, opisują odporność systemu sygnalizacji włamania i napadu na próby jego pokonania. Znajomość tych klas jest kluczowa przy projektowaniu, bo od nich zależy dobór central, czujek i sygnalizatorów, a także zgodność z wymaganiami ubezpieczyciela. Klasyfikacja wynika z normy EN 50131, która porządkuje cały obszar systemów alarmowych w Europie i jest podstawą polskich norm z serii PN-EN 50131.

Norma EN 50131 i skąd wzięły się klasy

EN 50131 to zbiór norm definiujących wymagania dla systemów sygnalizacji włamania i napadu. Określa parametry central, czujek, urządzeń transmisji, zasilania oraz sygnalizatorów. Cztery klasy odporności powiązane są z profilem sprawcy: im wyższy Grade, tym bardziej zaawansowanego intruza system ma powstrzymać i tym trudniej go zamaskować lub obejść. Norma opisuje też wymagania funkcjonalne, takie jak nadzór sabotażu, sposób sygnalizacji uszkodzeń i minimalny czas podtrzymania zasilania.

Grade 1 do Grade 4 – charakterystyka

• Grade 1 – niskie ryzyko. Zakłada sprawcę przypadkowego, o niewielkiej wiedzy, korzystającego z ogólnie dostępnych narzędzi. Stosowany rzadko, głównie w obiektach o znikomej wartości chronionego mienia.
• Grade 2 – niskie do średniego ryzyko. Sprawca ma podstawową wiedzę o systemach alarmowych i proste narzędzia. To typowy poziom dla mieszkań, małych sklepów i biur.
• Grade 3 – średnie do wysokiego ryzyko. Sprawca zna systemy alarmowe, dysponuje narzędziami elektronicznymi i potrafi je stosować. Wymagany w obiektach o podwyższonej wartości: bankach, jubilerach, aptekach, obiektach przemysłowych.
• Grade 4 – wysokie ryzyko. Zakłada sprawcę zorganizowanego, z pełną wiedzą i zaawansowanym sprzętem, gotowego na planowe działanie. Stosowany w obiektach strategicznych, wojskowych i infrastrukturze krytycznej.

Kiedy dany Grade jest wymagany

W praktyce klasę systemu wyznacza analiza ryzyka oraz wymagania podmiotu zewnętrznego, najczęściej ubezpieczyciela. Polisa ubezpieczeniowa dla obiektu o dużej wartości mienia często wprost narzuca minimalny Grade i certyfikację zainstalowanych urządzeń. Dla obiektów podlegających przepisom o ochronie osób i mienia klasa wynika z rozporządzeń i planów ochrony. Zanim dobierzesz sprzęt, ustal wymagany Grade z inwestorem i ubezpieczycielem, bo montaż central niższej klasy może skutkować odmową wypłaty odszkodowania. W wielu przypadkach kończy się na Grade 2 dla obiektów standardowych i Grade 3 tam, gdzie wartość mienia lub przepisy podnoszą wymagania.

Elementy systemu a klasa

Grade nie dotyczy pojedynczego urządzenia, lecz całego systemu. Każdy komponent musi spełniać wymagania danej klasy:

1. Centrala alarmowa o odpowiedniej certyfikacji i liczbie stref.
2. Czujki z sabotażem i detekcją maskowania – dla wyższych klas wymagane są czujki antymaskingowe.
3. Sygnalizatory z podtrzymaniem zasilania i zabezpieczeniem antysabotażowym.
4. Zasilanie awaryjne o czasie podtrzymania zależnym od klasy.
5. Transmisja alarmu do stacji monitorowania z nadzorem ciągłości łącza.

Systemy kontroli dostępu ICT integrują się z modułami SSWiN, dzięki czemu jedna platforma zarządza uzbrajaniem stref i reakcją na alarm. Urządzenia znajdziesz w kategorii Kontrola dostępu i SSWiN, a rozbudowane scenariusze automatyki realizuje platforma Protege GX.

Transmisja alarmu i weryfikacja zdarzeń

Wraz z klasą rosną wymagania wobec systemu transmisji alarmu do stacji monitorowania. Norma definiuje klasy systemów transmisji uwzględniające czas dostarczenia sygnału i nadzór ciągłości łącza. Dla wyższych klas nie wystarczy jedna droga transmisji: stosuje się tor podstawowy i zapasowy, na przykład sieć IP z torem komórkowym jako backup. Coraz częściej wymaga się też weryfikacji zdarzeń, czyli potwierdzenia alarmu drugim niezależnym czynnikiem, na przykład obrazem z kamery, aby ograniczyć liczbę fałszywych interwencji.

Klasy środowiskowe – często pomijany parametr

Oprócz klasy odporności EN 50131 definiuje też klasy środowiskowe (I do IV), które opisują warunki pracy urządzenia: temperaturę, wilgotność, odporność na zakłócenia. Czujka przeznaczona do wnętrza (klasa I) nie sprawdzi się na zewnątrz. Dobierając komponenty, sprawdzaj obie klasy jednocześnie, bo od tego zależy niezawodność systemu przez cały rok. Dobór urządzeń zewnętrznych o zbyt niskiej klasie środowiskowej to jedna z częstszych przyczyn fałszywych alarmów zimą i w czasie opadów.

Potrzebujesz pomocy w doborze klasy systemu dla konkretnego obiektu? Napisz do nas – przeanalizujemy wymagania i dobierzemy certyfikowane urządzenia do właściwego Grade.